ΒΑΤΡΑΧΟΙ

Η πόλη χρειάζεται επειγόντως ένα ποιητή για να τη σώσει. Ο Διόνυσος με τις υποδείξεις του Ηρακλή κατεβαίνει στον Αδη. Διοργανώνει ποιητικό αγώνα μεταξύ Ευριπίδη και Αισχύλου, οι οποίοι βρίσκονται σε διαμάχη. Τελικά διαλέγει τον Αισχύλο που τον φέρνει μαζί του στον επάνω κόσμο.

Περισσότερο από άλλες Αριστοφανικές κωμωδίες στους Βάτραχους αποδεικνύεται το εξής διαλεκτικό γνώρισμα, που χαρακτηρίζει οργανικά την σύνθεση της αρχαίας Αττικής κωμωδίας: Το αστείο και το σοβαρό αλληλοϋπονομεύονται. Και ακριβώς αυτή η αντιπαράθεση και ο ανταγωνισμός των δύο στοιχείων αποτελούν όρο προκλητικό του κωμικού αποτελέσματος.

Ο Θεός Διόνυσος και ο Δωσίας Ξανθίας συνιστούν το τυπικό μπουφόνικο δίδυμο της επεισοδιακής γελοιογραφίας, στην οποία φαεινή ιδέα της πλοκής είναι μία κάθοδος στον Αδη. Σύμφωνα με την υπερπραγματική αλληγορία της υποθέσεως αποσκοπείται η ανάσταση του Ποιητή που θα σώσει από την ηθική κατάπτωση την Αθήνα.

Με άλλα λόγια, η κωμωδία επαναφέρει στη ζωή τον τραγικό Ποιητή θέλοντας να ερμηνεύσει την κοινωνική παρακμή ως έλλειψη της ορθής παιδείας. Και η ανάσταση αυτή γίνεται στην κωμωδία των βατράχων ως μια έξοχη κριτική αξιολόγηση της Αισχυλικής και Ευριπίδειας ποίησης, παρά τις σπαρταριστές υπερβολές της σάτιρας. Σε όλο αυτό το πανηγύρι της μαύρης κωμωδίας του Κάτω Κόσμου που δίνεται σαν ένα είδωλο της επίγειας πολιτείας, ο ευφρόσυνος Χορός των Βατράχων διασκεδάζει τους εφιάλτες του τοπίου και το εξαίσιο παραχορήγημα των Μιστών προσδίδει την λυρική υπεροχή μιας ποίησης αναστάσιμης.

Το θέμα των Βατράχων είναι διαχρονικό και παγκόσμιο. Θεωρείται το ωραιότερο έργο του Αριστοφάνη. Ο μύθος παραμένει σημαντικά επίκαιρος και ως εκ τούτου είναι ένα κείμενο που αφορά τον σύγχρονο άνθρωπο. Τα μαγικά, σουρεαλιστικά και ζωομορφικά στοιχεία του έργου, προσφέρονται για να χρησιμοποιηθούν σ’ ένα θέαμα δρόμου που παράλληλα αξιοποιεί τον περιβάλλοντα χώρο. Οι βάτραχοι παρουσιάζονται άλλοτε σε εξωτερικούς και άλλοτε σε εσωτερικούς χώρους, αναλόγως των περιστάσεων και με κάποιες μικρές απαραίτητες προσαρμογές. Ανοιχτά ή κλειστά θέατρα, αλλά κατά προτίμηση χώροι-σημεία αναφοράς με έντονο εικαστικό ενδιαφέρον, κλειστές εσωτερικές πλατείες, κάστρα, μεγάλες αυλές κτιρίων, εργοστάσια, σταθμοί τραίνων, μουσεία, στοές κ.λ. π. Το θέαμα περιέχει πολλά στοιχεία από το θέατρο δρόμου χωρίς ωστόσο να είναι ένα αμιγές θέαμα του είδους.

Με την χρήση στα χορικά και την παράβαση και άλλων γλωσσών επιδιώκεται να δημιουργηθεί μία παράσταση που να μπορεί να γίνει κατανοητή και από ένα ευρύτερο γλωσσικά κοινό αφ’ ενός και αφ’ ετέρου να σηματοτοδοτηθεί η παγκοσμιότητα και η καθολικότητα του μύθου.