Το θέαμα δρόμου «ΑΙΩΝ» έχει σαν βάση αποσπάσματα από τo έργο  του Ησίοδου «ΚΟΣΜΟΓΟΝΙΑ και ΘΕΟΓΟΝΙΑ». Τα συγκεκριμένα κείμενα αποτελούν την ιερά γραφή των Ελλήνων με έκδηλη την επίδραση της εποποιίας των θεών και των στοιχείων της φύσης. Αποδίδονται στα νέα και αρχαία ελληνικά αλλά και σε ορισμένες άλλες γλώσσες, όπως Αγγλικά και Γαλλικά.

Βασικός στόχος της παράστασης  είναι η ανάδειξη των τεσσάρων στοιχείων της φύσης ως συνεκτικός ιστός που διατρέχει το θέαμα, σε μια σύνθεση όπου συνυπάρχουν το θέατρο, η εκφραστική κίνηση, και η τέχνη του ακροβάτη.

Το θέαμα «ΑΙΩΝ» πέρα από τον λόγο που είναι λιτός και περιεκτικός, περιορίζοντας τα αφηγηματικά μέρη στο ελάχιστο δυνατό, είναι ένα σύγχρονο εικαστικό θέαμα με μουσική,  εκφραστική κίνηση , ειδικούς φωτισμούς , laser και πυροτεχνήματα. Όλη η δράση γίνεται επάνω σε μία εντυπωσιακή κατασκευή  που  λειτουργεί ως  «ζωντανό» σκηνικό, και όχι ως ένας συμβατικός σκηνικός χώρος. Οι ηθοποιοί  κινούνται σε   ξυλοπόδαρα με ανάρτηση, πράγμα που τους επιτρέπει απεριόριστη ευελιξία. Γιγάντιες φιγούρες, φωτεινές σφαίρες, αναρριχήσεις και εναέρια ακροβατικά, ενταγμένα απόλυτα στη μορφή και το περιεχόμενο του θεάματος, συνθέτουν μια παράσταση εντυπωσιακή, σύγχρονη και ουσιαστική. Οι θεατές στέκονται κυκλικά, ορίζοντας με έναν τρόπο τον χώρο της δράσης.

Οι θεοί πάνω, οι άνθρωποι κάτω. Ο Αισχύλος τοποθετεί τα πάθη του Προμηθέα στη σκεπή του κόσμου, στον Καύκασο, μια ερημική και φαλακρή βουνοκορφή. Ο Προμηθέας αλυσοδένεται στο βράχο, ύστερα ρίχνεται στην άβυσσο του Ταρτάρου. Ο Τάρταρος βρίσκεται κάτω από τη γη.

Στο δράμα του Προμηθέα συμμετέχει ολόκληρος ο κόσμος: θεοί, άνθρωποι και στοιχειακές δυνάμεις. Αυτός ο κόσμος έχει μια κάθετη διάρθρωση: πάνω είναι η έδρα των θεών και της εξουσίας, κάτω ο τόπος της εξορίας και της τιμωρίας. Στη μέση βρίσκεται ο επίπεδος δίσκος της γης, και το επίπεδο πιάτο της ορχήστρας όπου διαδραματίζεται η δράση.

Η κάθετη διάρθρωση του κόσμου με το Πάνω και το Κάτω που αποτελούν συγκεκριμένο συμβολισμό και προορισμό, είναι από τα οικουμενικότερα και ανθεκτικότερα στο χρόνο αρχέτυπα. «Η κόλαση, το κέντρο της γης και η πύλη του ουρανού βρίσκονται πάνω στον ίδιο άξονα, και πάνω σ’ αυτόν τον άξονα πραγματοποιείται το πέρασμα από τη μια κοσμική περιοχή στην άλλη».

Για το Θέαμα «Προμηθέας Στον άξονα του Κόσμου» χρησιμοποιήθηκαν αποσπάσματα από τα έργα του Νίκου Καζαντζάκη «Προμηθέας Πυρφόρος» και «Προμηθέας Λυόμενος», του Ησιόδου «Έργα και Ημέρες», «Θεογονία» και «Τιτανομαχία», του Αισχύλου «Προμηθέας Δεσμώτης» και του Ευριπίδη «Βάκχες». Τα κείμενα αποδίδονται στα νέα και αρχαία ελληνικά, καθώς και σε διάφορες, ευρωπαϊκές και μη, γλώσσες. Ο στόχος του Θεάματος είναι η χρήση, η αφήγηση ενός παγκόσμιου και διαχρονικού μύθου, μέσω ενός ιδιότυπου θεατρικού είδους, όχι εντός του κλασικού θεατρικού χώρου, αλλά μέσα στο περιβάλλον της σύγχρονης πόλης. Το περιβάλλον της πόλης στο Θέατρο Δρόμου παίζει έναν καθοριστικό ρόλο.

Ο ηθοποιός οικειοποιείται και μεταμορφώνει το μη θεατρικό χώρο σε χώρο θεατρικής δράσης. Ως εκ τούτου, ο μύθος αποκτά άμεση σχέση με το περιβάλλον. Η δομή της πόλης, απόρροια της δράσης και του αγώνα του ανθρώπου. Και ο άνθρωπος δεσμώτης του χώρου που ο ίδιος οικοδόμησε. Η παράσταση, πέρα από τις τεχνικές του Θεάτρου Δρόμου που χρησιμοποιεί στοχεύει παράλληλα και σε μια σύνθεση τεχνών και άλλων μορφών έκφρασης.

Το σκηνικό αποτελείται από μια λυόμενη κατασκευή από σκαλωσιές και σκάλες, η οποία σε κάποια στιγμή της παράστασης φλέγεται, υπογραμμίζοντας την μεγαλειώδη πτώση του Προμηθέα. Η λύτρωση, η ανάσταση του Προμηθέα-ανθρώπου, έρχεται μέσα από την μετάληψη του ίδιου του Διονύσου σε μία οργιαστική βακχική τελετουργία.

Η πόλη χρειάζεται επειγόντως ένα ποιητή για να τη σώσει. Ο Διόνυσος με τις υποδείξεις του Ηρακλή κατεβαίνει στον Αδη. Διοργανώνει ποιητικό αγώνα μεταξύ Ευριπίδη και Αισχύλου, οι οποίοι βρίσκονται σε διαμάχη. Τελικά διαλέγει τον Αισχύλο που τον φέρνει μαζί του στον επάνω κόσμο.

Περισσότερο από άλλες Αριστοφανικές κωμωδίες στους Βάτραχους αποδεικνύεται το εξής διαλεκτικό γνώρισμα, που χαρακτηρίζει οργανικά την σύνθεση της αρχαίας Αττικής κωμωδίας: Το αστείο και το σοβαρό αλληλοϋπονομεύονται. Και ακριβώς αυτή η αντιπαράθεση και ο ανταγωνισμός των δύο στοιχείων αποτελούν όρο προκλητικό του κωμικού αποτελέσματος.

Ο Θεός Διόνυσος και ο Δωσίας Ξανθίας συνιστούν το τυπικό μπουφόνικο δίδυμο της επεισοδιακής γελοιογραφίας, στην οποία φαεινή ιδέα της πλοκής είναι μία κάθοδος στον Αδη. Σύμφωνα με την υπερπραγματική αλληγορία της υποθέσεως αποσκοπείται η ανάσταση του Ποιητή που θα σώσει από την ηθική κατάπτωση την Αθήνα.

Με άλλα λόγια, η κωμωδία επαναφέρει στη ζωή τον τραγικό Ποιητή θέλοντας να ερμηνεύσει την κοινωνική παρακμή ως έλλειψη της ορθής παιδείας. Και η ανάσταση αυτή γίνεται στην κωμωδία των βατράχων ως μια έξοχη κριτική αξιολόγηση της Αισχυλικής και Ευριπίδειας ποίησης, παρά τις σπαρταριστές υπερβολές της σάτιρας. Σε όλο αυτό το πανηγύρι της μαύρης κωμωδίας του Κάτω Κόσμου που δίνεται σαν ένα είδωλο της επίγειας πολιτείας, ο ευφρόσυνος Χορός των Βατράχων διασκεδάζει τους εφιάλτες του τοπίου και το εξαίσιο παραχορήγημα των Μιστών προσδίδει την λυρική υπεροχή μιας ποίησης αναστάσιμης.

Το θέμα των Βατράχων είναι διαχρονικό και παγκόσμιο. Θεωρείται το ωραιότερο έργο του Αριστοφάνη. Ο μύθος παραμένει σημαντικά επίκαιρος και ως εκ τούτου είναι ένα κείμενο που αφορά τον σύγχρονο άνθρωπο. Τα μαγικά, σουρεαλιστικά και ζωομορφικά στοιχεία του έργου, προσφέρονται για να χρησιμοποιηθούν σ’ ένα θέαμα δρόμου που παράλληλα αξιοποιεί τον περιβάλλοντα χώρο. Οι βάτραχοι παρουσιάζονται άλλοτε σε εξωτερικούς και άλλοτε σε εσωτερικούς χώρους, αναλόγως των περιστάσεων και με κάποιες μικρές απαραίτητες προσαρμογές. Ανοιχτά ή κλειστά θέατρα, αλλά κατά προτίμηση χώροι-σημεία αναφοράς με έντονο εικαστικό ενδιαφέρον, κλειστές εσωτερικές πλατείες, κάστρα, μεγάλες αυλές κτιρίων, εργοστάσια, σταθμοί τραίνων, μουσεία, στοές κ.λ. π. Το θέαμα περιέχει πολλά στοιχεία από το θέατρο δρόμου χωρίς ωστόσο να είναι ένα αμιγές θέαμα του είδους.

Με την χρήση στα χορικά και την παράβαση και άλλων γλωσσών επιδιώκεται να δημιουργηθεί μία παράσταση που να μπορεί να γίνει κατανοητή και από ένα ευρύτερο γλωσσικά κοινό αφ’ ενός και αφ’ ετέρου να σηματοτοδοτηθεί η παγκοσμιότητα και η καθολικότητα του μύθου.

Θέαμα Δρόμου με αναφορές στην Commedia dell’Arte. Περιέχει δύο σύντομα , παραδοσιακά κείμενα της Commedia. Ενσωματώνει όλα εκείνα τα στοιχεία του θεάτρου δρόμου που το κάνουν άμεσο, ζωντανό και δημοφιλές. Οι ηθοποιοί σε ξυλοπόδαρα, εντυπωσιάζουν με την επιδεξιότητα τους, τα ακροβατικά και τα ζογκλερικά. Πριν από την παράσταση πραγματοποιείται παρέλαση του θιάσου με τύμπανα και λάβαρα, σαν μία εορταστική είσοδος στην πόλη. Θέαμα με υπέροχη μουσική, εντυπωσιακά κοστούμια, διασκεδαστικό, κωμικό και ροκ κορυφώνεται με φωτιές και πυροτεχνήματα.

Ένας θίασος γελωτοποιών του μεσαίωνα με την προτροπή του εκπαιδευτή τους, στήνουν μία παγίδα «θεατρική παράσταση» στο δάσκαλό τους, Μετρ των γελωτοποιών για να του αποσπάσουν το μυστικό της «Μεγάλης Τέχνης». Το θέαμα χρησιμοποιεί ως βάση σεναρίου δύο κείμενα. Την θεατρική παράσταση «Πύραμος και Θίσβη»  που ετοιμάζουν οι μαστόροι για τον βασιλιά στο «Όνειρο Καλοκαιρινής Νύκτας» του Ουίλιαμ Σαίξπηρ και το έργο «Σχολείο γελωτοποιών» του βέλγου συγγραφέα Μichel De Ghelderode. Το Dies Irae είναι μία εντυπωσιακή παράσταση με δυνατό περιεχόμενο και παράλληλα ένα φαντασμαγορικό, σύγχρονο θέαμα με αφετηρία την  «Τέχνη του Δρόμου». Εντυπωσιακές σκηνές με φωτιές και πυροτεχνήματα. Μουσική, ρυθμός, χιούμορ, χορογραφίες και η επιδεξιότητα των performers  με   ξυλοπόδαρα ολοκληρώνουν το θέαμα.